درباره ثمین؛ مربی یوگا و بنیان‌گذار ثمین یوگا پلاس

من ثمینم؛ مربی یوگا، مدرس دوره‌های مربیگری و بنیان‌گذار ثمین یوگا پلاس.

مسیر من با یوگا از سال ۲۰۰۹ شروع شد؛ مسیری که از تمرین شخصی و کنجکاوی درباره فلسفه شرق آغاز شد، از سفر، آموزش و تدریس در کشورهای مختلف گذشت و در نهایت به آموزش مربیان و شکل‌گیری ثمین یوگا پلاس رسید.

اگر سال‌ها پیش کسی به من می‌گفت که روزی یوگا قرار است مسیر اصلی زندگی‌ام شود و خودم مربی‌های یوگا را آموزش بدهم، احتمالا باورش نمی‌کردم.

مسیر من در یک نگاه

من همیشه قرار نبود مربی یوگا شوم

از نوجوانی بخش بزرگی از زندگی من حول درس، مدرسه و دانشگاه می‌چرخید. همیشه شاگرد اول بودم، مسیرم کاملا آکادمیک بود و جالب‌تر اینکه پیش از یوگا تقریبا هیچ سابقه ورزشی نداشتم.

یوگا را سال ۲۰۰۹ شروع کردم، اما برای مدت‌ها آن را فقط یک علاقه جانبی می‌دیدم؛ چیزی که دوستش داشتم، اما قرار نبود شغل یا مسیر اصلی زندگی‌ام باشد.

حتی وقتی شروع به تدریس کرده بودم، اگر کسی از من می‌پرسید چه کار می‌کنم، بیشتر درباره دانشگاه و رشته IT حرف می‌زدم تا اینکه بگویم مربی یوگا هستم.

با این حال، یوگا آرام‌آرام داشت جای خودش را در زندگی من پیدا می‌کرد.

سال‌ها حتی مت یوگا نداشتم. در خانه تمرین می‌کردم و اولین مت یوگایم را با درآمدی خریدم که از تدریس کلاس‌های خودم به دست آورده بودم.

در همان سال‌ها به‌طور مستمر تمرین می‌کردم، درباره فلسفه شرق، خودشناسی و عرفان می‌خواندم و کم‌کم تغییراتی را در خودم می‌دیدم که آدم‌های نزدیکم هم متوجهشان شده بودند.

از تمرین شخصی تا آموزش حرفه‌ای یوگا

هرچه بیشتر وارد دنیای یوگا می‌شدم، بیشتر می‌خواستم یاد بگیرم.

شروع کردم به شرکت در دوره‌های مختلف خارج از ایران. آن زمان حتی این آموزش‌ها را هم برای خودم این‌طور توجیه می‌کردم که قرار نیست مربی یوگا شوم؛ فقط می‌خواهم دانش بیشتری داشته باشم تا مربی بهتری برای خودم باشم.

اما واقعیت چیز دیگری بود.

آموزش‌های تخصصی، سفر و یادگیری از مربیان مختلف کم‌کم مسیر حرفه‌ای من را شکل می‌دادند. در سال آخر دانشگاه آن‌قدر مشغول تدریس و کلاس‌های یوگا شده بودم که گاهی حتی به کلاس‌های دانشگاه نمی‌رسیدم.

یک بار تصمیم گرفتم دانشگاه را رها کنم تا بتوانم به هند بروم و مسیر یوگا را جدی‌تر دنبال کنم. رئیس دانشگاه قانعم کرد همان یک سال باقی‌مانده را تمام کنم و بعد بروم.

و همین کار را کردم.

بعد از فارغ‌التحصیلی، مسیر آموزش و تدریس من بیش از پیش بین‌المللی شد. دوره دیدم، سفر کردم و در محیط‌های مختلف با شیوه‌های متفاوت آموزش یوگا روبه‌رو شدم.

این دوره‌ها برای من فقط گرفتن یک مدرک نبودند. هر کدام بخشی از نگاه من به بدن، فلسفه یوگا، آموزش و مسئولیتی که یک مربی در برابر هنرجویش دارد را شکل دادند.

مسیر یوگا در چند نقطه

لحظه‌ای که بالاخره باور کردم مربی یوگا هستم

با وجود تمام آموزش‌ها و حتی تجربه تدریس، مدت زیادی طول کشید تا خودم باور کنم که یوگا واقعا مسیر من است.

نقطه‌ای که همه‌چیز برایم تغییر کرد، زمانی بود که در نپال زندگی و تدریس می‌کردم.

کلاس‌های من ساعت شش و هفت صبح برگزار می‌شد و بسیاری از آدم‌هایی که در آن‌ها شرکت می‌کردند از کشورهای مختلف آمده بودند.

هیچ‌کس مجبور نبود کلاس من را انتخاب کند. مربیان زیادی هم آنجا تدریس می‌کردند، اما آدم‌ها دوباره به کلاس‌های من برمی‌گشتند.

وقتی زمان رفتنم رسید، بعضی از هنرجوها گریه می‌کردند، برایم هدیه آورده بودند و می‌گفتند دلتنگ کلاس‌ها می‌شوند.

آن‌جا بود که برای اولین بار واقعا با خودم گفتم:

از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۵ تقریبا شش سال طول کشید تا درون خودم بپذیرم که یوگا فقط بخشی از زندگی من نیست؛ مسیر من است.

آموزش یوگا برای من هیچ‌وقت فقط آموزش حرکت نبوده

وقتی خودم می‌خواستم وارد مسیر حرفه‌ای‌تر یوگا و دوره‌های بین‌المللی شوم، پیدا کردن اطلاعات معتبر بسیار سخت بود.

آدم‌هایی که به آن‌ها دسترسی داشتم، گاهی مسیر مربیگری را آن‌قدر سخت، پیچیده یا غیرقابل‌دسترس توضیح می‌دادند که تقریبا ناامید شده بودم.

در نهایت یک مربی برزیلی که از طریق اینستاگرام می‌شناختم، خیلی ساده برایم توضیح داد که چطور می‌توانم مسیرم را ادامه بدهم.

آن تجربه برای من ماند.

همین نگاه بعدها یکی از پایه‌های اصلی کار من شد؛ چه در محتوای آموزشی رایگان، چه در کلاس‌ها و چه در دوره‌های مربیگری.

برای من آموزش مربی یوگا فقط یاد دادن آساناها نیست.

مهم است کسی که قرار است در مقابل هنرجو قرار بگیرد، بداند با بدن‌های متفاوت چطور برخورد کند، مسئولیتش به‌عنوان مدرس چیست و چطور بدون ایجاد ترس، شرم یا احساس ناکافی بودن به آدم‌ها کمک کند یاد بگیرند.

سه چیزی که در آموزش برای من مهم‌اند

تجربه‌های خودم، روش تدریسم را ساختند

بعضی از تجربه‌های سال‌های اول یوگا تأثیر زیادی روی شیوه تدریس من گذاشتند.

در بعضی از اولین کلاس‌هایی که شرکت می‌کردم، به جای اینکه احساس کنم فضایی برای شناخت بدنم دارم، احساس می‌کردم دائما زیر ذره‌بین هستم.

در یکی از اولین کلاس‌ها، مربی‌ام طوری درباره وضعیت دست‌هایم نظر داد که تا مدت‌ها تصور می‌کردم بدنم ایرادی جدی دارد.

سال‌ها بعد در هند متوجه شدم چیزی که تصور می‌کردم یک نقص است، تنها هایپراکستنشن طبیعی مفاصل من بوده.

آن تجربه با من ماند.

با خودم تصمیم گرفتم هیچ‌وقت فضایی برای هنرجوهایم نسازم که در آن از بدنشان خجالت بکشند یا احساس کنند به اندازه کافی خوب نیستند.

این نگاه بعدها وارد آموزش مربیان هم شد.

برای من مهم است کسی که از یک دوره مربیگری بیرون می‌آید فقط مجموعه‌ای از حرکات را حفظ نکرده باشد؛ بلکه بداند آدمی که روبه‌رویش قرار گرفته، بدن، تجربه و داستان خودش را دارد.

اینترنت برای من مرزها را برداشت

بخش بزرگی از مسیر خود من مدیون فضای آنلاین است.

از طریق اینترنت با مربی‌هایی آشنا شدم که در ایران به آن‌ها دسترسی نداشتم، دوره‌هایی را پیدا کردم که شاید در حالت عادی هرگز از وجودشان خبردار نمی‌شدم و توانستم با دنیای بزرگ‌تری از یوگا ارتباط بگیرم.

بعدتر متوجه شدم این فقط مشکل من نبوده است.

فارسی‌زبان‌های زیادی درباره یوگا سؤال داشتند. بسیاری نمی‌دانستند از کجا باید شروع کنند، چطور تمرین کنند یا اگر روزی بخواهند مربی شوند، چه مسیری پیش رویشان است.

به همین دلیل وقتی دوباره به اینستاگرام برگشتم، تصمیم گرفتم فقط عکس تمرین‌هایم را منتشر نکنم.

شروع کردم به آموزش دادن؛ درباره اینکه یوگا چیست، چطور می‌توان تمرین کرد، چطور می‌توان دوره مناسب پیدا کرد و مسیر آموزش حرفه‌ای و مربیگری یوگا چه شکلی است.

آن زمان حتی خودم مدرسه یا دوره‌ای نداشتم که بخواهم از این اطلاعات منفعت مالی ببرم.

فقط می‌خواستم چیزی را که پیدا کردنش برای خودم سخت بود، برای نفر بعدی راحت‌تر کنم.

ثمین یوگا پلاس خیلی قبل‌تر از آنچه فکر می‌کردم شروع شده بود

ایده ساختن یک استودیوی آنلاین یوگا خیلی قبل‌تر در ذهن من شکل گرفته بود.

پروژه نهایی دانشگاه من در سال ۲۰۱۴ طراحی یک استودیوی آنلاین یوگا بود؛ وب‌سایتی که آدم‌ها بتوانند در آن درباره یوگا بخوانند، کلاس‌هایشان را انتخاب کنند، پرداخت انجام دهند و به ویدیوهای آموزشی دسترسی داشته باشند.

آن زمان آموزش آنلاین چیزی نبود که مثل امروز عادی باشد.

اما من آن پروژه را انتخاب کردم چون دلم با یوگا بود.

سال‌ها بعد، وقتی حجم سؤال‌ها و درخواست‌ها بیشتر شد، تصمیم گرفتم مدرسه خودم را بسازم.

مدرسه ابتدا به شکل حضوری فعالیت کرد. در کنار کلاس‌ها، وارد آموزش جدی‌تر مربیان و برگزاری دوره‌های مربیگری شدیم و با شروع دوران کرونا بخش بزرگی از این مسیر به فضای آنلاین منتقل شد.

در نهایت این مسیر به ثمین یوگا پلاس رسید.

چرا «Plus»؟

Plus در اسم ثمین یوگا پلاس برای من مهم است، چون این فضا قرار نیست فقط درباره من باشد.

همیشه دوست داشتم چیزی بیشتر از یک صفحه شخصی یا یک کتابخانه ویدیو بسازم؛ یک فضای آموزشی و یک جامعه که آدم‌ها بتوانند از اولین تمرین یوگا تا مسیرهای عمیق‌تر و حرفه‌ای‌تر، جایی برای ادامه دادن داشته باشند.

پلی میان شرق و غرب

بخش بزرگی از مسیری که امروز ساخته‌ام، از زندگی میان دو جهان شکل گرفته است.

از یک طرف، یوگا، فلسفه شرق، خودشناسی و آموزه‌هایی که در سفرها و دوره‌های مختلف در هند و آسیا با آن‌ها آشنا شدم، نگاه من را به تمرین و آموزش شکل دادند.

از طرف دیگر، فضای آنلاین، تکنولوژی و ارتباط با مربیان و مدارس بین‌المللی به من نشان دادند که دانش چطور می‌تواند بدون محدودیت جغرافیایی در دسترس آدم‌ها قرار بگیرد.

برای من این دو جهان هیچ‌وقت جدا از هم نبودند.

همیشه دوست داشتم پلی بسازم میان ریشه‌های شرقی یوگا و دنیایی که امروز در آن زندگی می‌کنیم؛ میان سنت و دسترسی مدرن، میان دانشی که نسل‌ها منتقل شده و ابزارهایی که امروز می‌توانند آن را به آدم‌هایی در هر نقطه از دنیا برسانند.

وقتی دیدم فارسی‌زبان‌های زیادی همان سؤال‌ها و همان موانعی را دارند که زمانی خودم داشتم، دلم می‌خواست این پل را در جهت دیگری هم بسازم:

چیزهایی را که از جهان بزرگ‌تر یوگا یاد گرفته بودم، به زبان فارسی و به شکلی قابل‌فهم و قابل‌دسترس منتقل کنم.

همین نگاه بعدها به یکی از پایه‌های آموزش‌های من و در نهایت ثمین یوگا پلاس تبدیل شد.

ریشه‌های یوگا، بدون محدودیت جغرافیایی.
آموزشی که سنت را فراموش نمی‌کند، اما در دنیای امروز زندگی می‌کند.

چیزی که امروز بیشتر از همه برایم اهمیت دارد

بعد از سال‌ها تمرین، تدریس و آموزش مربیان، یکی از چیزهایی که بیشتر از هر چیز دیگری به من انگیزه می‌دهد پیام‌هایی است که از هنرجوهایم دریافت می‌کنم.

آدم‌هایی که می‌گویند در مهاجرت خودشان را گم کرده بودند و دوباره خودشان را پیدا کرده‌اند، یا بعد از سال‌ها زندگی در یک مسیر مشخص جرئت کرده‌اند دوباره از خودشان بپرسند واقعا چه می‌خواهند.

برای من یوگا هیچ‌وقت فقط درباره انعطاف بیشتر یا انجام دادن یک حرکت سخت نبوده.

آموزش مربی یوگا هم هیچ‌وقت فقط درباره گرفتن یک مدرک نبوده.

هر دو برای من درباره شناخت عمیق‌تر، مسئولیت، یادگیری مداوم و ساختن مسیری هستند که آدم‌ها بتوانند در آن با آگاهی بیشتری با خودشان و دیگران روبه‌رو شوند.

شاید تمام چیزی که من در این سال‌ها ساخته‌ام از همین‌جا آمده باشد:

شما از کجای این مسیر می‌خواهید شروع کنید؟

مطالب مرتبط